vrouwen hebben geen adhd (2026)

Vibrant pink portrait of a woman with expressive eyes and abstract graffiti elements.

‘Vrouwen Hebben Geen ADHD’ - Mixed media op doek, 74,5 x 55 cm

“Je hebt een vriend, een baan, een leuk huis. Je haalde goede cijfers op school. Waarom zou je dan ADHD hebben?”

Ik kijk de arts aan en weet even niet wat ik moet zeggen. Was ik hier niet gekomen om eindelijk te horen dat het ergens vandaan komt? Dat het niet alleen mijn falen is? Jarenlang voelde het alsof ik met extra gewicht door het leven liep — alsof alles meer energie kostte dan het anderen leek te kosten. Pas nu dringt de vraag zich op: wat als dit niet simpelweg ‘drukte’ of ‘overgevoeligheid’ is?

Misschien is de echte vraag niet waarom ík denk aan ADHD, maar waarom vrouwen zoals ik zo zelden in dat beeld voorkomen. Uiteindelijk kreeg ik wel mijn diagnose. Het gewicht kreeg een naam — en werd lichter.

In ons collectieve beeld denken we bij ADHD aan drukke jongetjes: rennen, roepen, niet stil kunnen zitten.
Maar veel vrouwen bewegen stiller door dezelfde storm — overprikkeld, uitgeput, zoekend naar balans, voortdurend aan het compenseren. Ze passen niet binnen het stereotype. Dus, hebben vrouwen geen ADHD? Of vallen ze simpelweg buiten de lijntjes?

In Vrouwen Hebben Geen ADHD onderzoekt Demi Lamers in een zelfportret hoe ADHD zichtbaar kan worden, óók in het vrouwelijke portret. Met graffiti, krijt, acryl en borduurgaren verbeeldt ze de dagelijkse strijd van vrouwen die functioneren, maar uitgeput raken.
Onvoltooide barcodes zijn in het werk genaaid — symbool voor labels die ontbreken, diagnoses die uitblijven en systemen die niet scannen wat buiten het kader valt.